Leer meer over de boodschap van boosheid en verdriet en hoe je je kind en jezelf hiermee kunt helpen.

Veel spanning en ruzie thuis?
Luistert je kind niet naar je?
Driftaanvallen?
Kinderen kunnen op verschillende manieren reageren als je gaat scheiden. Boosheid is hier één van. In dit artikel neem ik je mee in het gevoel van boosheid van je kind. Wat gebeurt er eigenlijk? Wat heeft je kind nodig van jou? Wat kun je doen zodat er weer rust, ontspanning en harmonie in huis ontstaat?

Boos

Heftige gebeurtenissen zoals bijvoorbeeld een scheiding, kunnen hele heftige reacties teweegbrengen. Bijvoorbeeld boosheid.
Boosheid is een stress-signaal. Je kind is niet in harmonie met zichzelf en zijn omgeving. Het schopt (soms) letterlijk tegen alles aan en nog het meest tegen de mensen die het dichtst bij hem staan. Er is veel spanning, stress, ruzie en soms veel geschreeuw. Of soms uit boosheid zich op een andere manier. Meer een ontevreden en boos gezicht, niks willen, niets leuk vinden, pruilen, kortaf reageren als je iets zegt of vraagt. En niet willen luisteren…

Natuurlijke reactie

Troost je met de gedachte dat dit natuurlijk gedrag is voor een kind in deze situatie. Door de hele toestand ervaart je kind allerlei emoties, waarvan boosheid voor sommige kinderen vaak de makkelijkste is (en het veiligst voelt) om die te uiten. Boosheid is naar buiten toe gericht. En als je je aandacht naar buiten richt (en anderen dus hierin meeneemt omdat jij reageert op het ongewenste gedrag) leid je je aandacht weg van wat er zich eigenlijk in je ‘binnenwereld’ afspeelt. De wereld waar je angsten zitten, je verdriet, je pijn. Dat is veel te heftig om mee bezig te zijn. Dus is boosheid er. Kun je even lekker knetteren. Daarna ben je misschien wel even je nare gevoel kwijt, maar de angel is er nog niet uit. Voor kinderen is het vaak net alsof er een enorme golf van gevoelens over ze heen spoelt, waarvan ze geen idee hebben hoe ze hiermee om moeten gaan. Hier heb je dus iets te doen.

Grenzen en veiligheid

Met ‘natuurlijk’ gedrag bedoel ik niet dat je alles maar moet accepteren wat je kind doet tijdens deze boosheid. De veiligheid van jezelf, andere kinderen en je omgeving moet worden gewaarborgd. ‘Nee, je mag je broertje niet slaan’.
Boosheid gaat over grenzen. Je kind is het even kwijt. Jij bent degene die deze grenzen aan zal moeten geven. Parkeer je schuldgevoel, parkeer het gevoel dat je wil dat je kind blij, tevreden en gelukkig is. Dat komt later aan de orde. Voor nu heb je een grens aan te geven. En een grens, een duidelijke ‘nee’ betekent voor een kind: ‘Ik ben veilig bij jou’. Je kind is dus op zoek naar veiligheid. Want zijn hele wereld is in elkaar gestort na de scheiding. Niets is meer hetzelfde. De veiligheid is weg. En dus is er boosheid. Want daar kun je grenzen en veiligheid weer mee herstellen. Met jouw duidelijke ‘nee, tot hier en niet verder’ grens leg je eigenlijk een zeer stevig fundament voor je kind. Je zegt eigenlijk: ‘Ik ben hier. Ik hou van je en bij mij ben je veilig’. Alleen het ziet er heel anders uit, in de vorm van ‘NEE, NU IS HET GENOEG’.

En dan?

Hoe ga je dan om met je boze kind? Met positief opvoeden en consequent handelen kom je een heel eind, maar dat is slechts een deel van het verhaal. Het gaat verder dan dat. Als de fasen van aanspreken, duidelijk aanspreken, waarschuwen en het uitvoeren van de waarschuwing hebt doorlopen, zit je misschien zelf ook al ‘in het rood’. Je bent zelf misschien ook boos en gefrustreerd en staat misschien zelfs te schreeuwen tegen je driftige kind. Of je begint te huilen omdat je niet meer weet wat je moet doen. Of je loopt weg, of je stuurt je kind weg om af te koelen. Kan allemaal gebeuren, maar het zijn niet de meest helpende strategieën.
Wat dan wel?

In je lichaam

Laten we bij het begin beginnen. Je kind is boos. Jij zorgt ervoor dat je klaar bent voor wat er komen gaat. Adem in en uit en houd jezelf gedurende dit hele proces onder controle. Als jij je kind iets wil leren over boosheid en grenzen, begint dit bij je eigen gedrag. Blijf rustig. Ook als je boos bent. Ervaar je ergens in dit proces dat je eigen boosheid het overneemt, word dan eerst zelf weer rustig. Het is lastig om je kind te helpen met zijn boosheid, als je zelf een ongecontroleerde driftaanval krijgt. Adem dus in en uit. Wat gebeurt er in je lichaam? Waar voel je dat? Ok. Adem in en uit. Doe wat nodig is om zelf weer tot rust te komen. Dan pas ga je weer verder.

Wat te doen

In de volgende drie stappen, om eerst veiligheid voor jezelf, anderen en je omgeving te creëren, help je je kind door de verschillende fasen heen die ik hierboven al genoemd heb. In alle gevallen benoem je wat er gebeurt: ‘Je slaat je broertje’. Wat je hier van vindt: ‘Dat vind ik niet leuk/aardig’. Dan zeg je wat er moet gebeuren: ‘Je houdt hier nu onmiddellijk mee op’.
De vierde fase is de waarschuwing uitvoeren wat kan bestaan uit het wegtrekken van je kind bij zijn broertje en ervoor zorgen dat ze elkaar geen pijn meer kunnen doen.

Onderzoek

WEES DAN KLAAR VOOR HET DRAMA. De boosheid van je kind zal zich waarschijnlijk nu op jou richten. Wat zich ook afspeelt in deze fase, neem niets persoonlijk. Misschien word je uitgescholden of schreeuwt je kind nu tegen jou.
Ga nu op onderzoek uit samen met je kind. Vraag waar hij behoefte aan heeft.
‘Ik zie dat je heel erg boos bent. Dat is niet fijn hè? Kun je me vertellen waar je dat kunt voelen in je lijf?’ Door je kind te helpen zijn aandacht te verplaatsen naar een lichamelijke gewaarwording, krijgt de emotie boosheid op zichzelf even geen aandacht meer. Waardoor het zomaar zou kunnen dat de scherpe randjes er even afgaan. Dit is nodig om verder te komen in dit proces.
Laat je kind een paar keer ademen. Doe zelf mee.

Neem de tijd die nodig is…

Vraag nu verder. ‘Ik hou heel veel van jou. Is er iets dat je tegen mama wil zeggen? Is er iets wat je graag zou willen?’ Je hebt al ingegrepen tijdens ongewenst gedrag. Je kind weet heel goed dat dat niet ok was. Hier hoef je het niet verder meer over te hebben. Het gaat er nu om dat je kind jouw onverdeelde liefdevolle aandacht heeft. Vaak volgt er nu een emotionele ontlading in de vorm van een huilbui. Laat het maar stromen. Tranen spoelen verdriet en nare gevoelens weg. Bij jongens en bij meisjes. Daar heeft moeder natuur geen onderscheid in gemaakt. Plus dat er letterlijk gifstoffen uit je lichaam worden afgevoerd door je tranen. Die kun je maar beter kwijt zijn. Even lekker laten huilen dus. Totdat het kind zelf aangeeft dat het genoeg is. Onderbreek dit proces niet. Het duurt nooit langer dan twee dagen… Wees geduldig.

Verantwoordelijkheid

Vaak komt je kind tijdens de eerste ontlading zelf wel met een excuus ‘Sorry mama dat ik zo lelijk tegen je deed’. Een kind weet heus zelf wel dat het niet ok is om je uit te schelden of tegen je te schreeuwen. Ga hier niet op in. ‘Het is goed vent. Ik hou van je’. Soms krijg je nu spontaan een kus of knuffel, maar vraag hier niet om. Soms is het al genoeg om gewoon even bij elkaar te zitten en bij te komen van de heftige gebeurtenissen. Het kan maar zo zijn dat je kind uit zichzelf het op zijn manier goedmaakt met zijn broertje. Dwing dit niet af. Je kunt het hooguit nog even vragen: ‘Vind je het een goed idee om het nog even goed te maken met je broertje? Hoe zou jij dat willen doen?’
Hiermee geef je je kind zijn eigen verantwoordelijkheid over dit proces. Dit draagt in hoge mate bij aan zijn zelfvertrouwen en zelfredzaamheid. ‘Ik kan en mag zelf dingen oplossen.

Wat leert je kind nu?

1. Ik ben ok, jij bent ok, wat er ook gebeurt. Wat ik dóe is niet altijd ok, maar als mens bén ik wel ok.
2. Ik mag boos zijn, maar geen mensen pijn doen.
3. Ik ben veilig bij jou. Jij bent er voor mij als ik het even moeilijk heb.
4. Je hebt je kind door de golf heen geloodst van heftige emoties. Jij bent bij hem gebleven.
5. De relatie is nog steeds goed en niet onherstelbaar beschadigd, ondanks de confrontatie.
6. Ik kan en mag zelf mijn eigen zaken oplossen.

Rust en harmonie

Check nog even bij je kind of het ok is en of het goed is zo. ‘Hoe is het nu met je? Is het voor jou goed zo? Hoe is het met je boosheid? Wat voel je in je lijf?’ Kan maar zo zijn dat daar weer zeven zonnen stralen… Ga dan weer over tot de orde van de dag. Maak er zelf met je kind ook geen heel verhaal, preek of drama van. Dit is alleen om tegemoet te komen aan je eigen behoefte om ‘het uit te praten’. Kinderen hebben hier helemaal geen behoefte aan. Ze hebben ervaren wat nodig was om verder te kunnen groeien. Laat het hier verder bij. Geef toe aan je eigen behoeftes om dit proces te verwerken bij een volwassene. Praat er desnoods een uur over met een goede vriendin of je moeder, maar zonder je kind.

Die is waarschijnlijk alweer lekker met zijn broertje een nieuw ruimteschip met lego aan het bouwen.

Hulp nodig?

Het kan zijn dat je het gevoel hebt dat je dit niet alleen kan. En dat hoeft ook niet. Als kindercoach begeleid ik gezinnen in het proces van gescheiden en samengestelde gezinnen. Mijn doel is ontspannen ouders en blije kinderen! Wil je meer weten over begeleiding van kinderen bij scheiding? Of over boosheid en verdriet? Kijk dan eens op www.ikstakindercoaching.nl. Of kijk bij mijn Happy Kid traject, een kindercoachingstraject speciaal voor jullie op maat gemaakt.

Volg mij op Facebook

Wil jij op de hoogte blijven van wat IKSTA kindercoaching voor jou en je kind kan betekenen?
Like dan nu mijn facebookpagina!

Pin It on Pinterest

Share This