En voor alle kinderen die hun gescheiden ouders soms moeten missen…

Eén van de meest onnatuurlijke dingen die er zijn, is als je als ouder gedwongen wordt gescheiden van je kinderen. Dat voelt niet ok, dat is niet ok en dat gaat het ook nooit worden. Sorry, beter nieuws heb ik niet voor je.
Wat ik wel voor je heb is mijn eigen verhaal als kind van gescheiden ouders. Zodat je wat meer inzicht krijgt, misschien wat bewustwording. En je het vertrouwen terug kunt vinden dat het uiteindelijk met iedereen wel weer goed komt. Als ouder heb je heel andere zorgen dan kinderen. Maar uiteindelijk zijn we allemaal van elastiek. Door alles wat we meemaken rekken we wat uit en verliezen we onszelf wel eens in alle pijn en verdriet, maar we kunnen gelukkig ook weer terugveren in onze oorspronkelijke vorm. Ik hoop dat je door het lezen van dit artikel je een beetje terug kunt veren.
Daar wordt het verdriet niet minder van, maar misschien wel anders.

Gescheiden van je kinderen

Op het moment dat jij en je partner besloten hebben om uit elkaar te gaan, is dit een onvermijdelijk gegeven. Jullie zullen vanaf nu tijd apart met je kinderen gaan doorbrengen. En dat is voor iedereen wennen. Voor je ex, voor jullie kinderen en vooral voor jou, als moeder. Want laten we eerlijk zijn, we snakken als moeders in ons drukke bestaan af en toe naar een onbewoond eiland zonder iets of iemand om ons heen die iets van ons wil. Of in een hutje op de hei, alleen, waar we even kunnen bijtanken van de oneindige beschikbaarheid die het moederschap van ons vraagt. Maar o wee, als je je kinderen even niet om je heen hebt. En vooral niet als je ze gedwongen van ze gescheiden bent, zoals in deze situatie. Dan mis je ze gewoon verschrikkelijk. En dan weet je even niet meer waar je het zoeken moet.

In zekere zin kun je je scheiding en het bijbehorende verlies van je kinderen als ze bij je ex zijn, zien als een rouwproces.
De fasen in een rouwproces verlopen ongeveer als volgt:

‘Dit gebeurt niet met mij.’

Toen mijn moeder mij vertelde dat zij en papa uit elkaar gingen, dacht ik dat ik in een nare droom terecht was gekomen. Maar dat het niet echt was. Het ging niet goed tussen mijn ouders, dat wist ik wel, maar dat kwam wel weer goed, toch? Dit overkwam andere mensen, maar niet ons. Wij waren een gezin. Dat was mijn wereld. Mijn wereld, mijn fundament, mijn stabiele factor in het leven. Ik vertelde het aan niemand en leefde in mijn eigen wereldje waar alles goed was. Want dit gebeurde allemaal niet. Niet echt.

Ontkenning is een bewuste of onbewuste weigering om de realiteit onder ogen te zien. Het is een natuurlijke vorm van zelfbescherming. Het helpt om zelf te bepalen in welk tempo het verdriet wordt toegelaten. Je laat niet meer binnen dan je aankan. Soms kun je blijven hangen in deze fase.

Het kan zijn dat je heel erg afleiding zoekt, in de vorm van gezelschap van anderen, je op je werk storten, of misschien drink je meer alcohol.

Je doet eigenlijk van alles om maar niet teveel tegelijk te voelen. Dat is te pijnlijk, te heftig.

‘Waarom met mij?’

Toen ik doorkreeg dat mijn ouders echt gingen scheiden, voelde het alsof alles waarvan ik dacht dat het mijn wereld was, in elkaar stortte. Niets klopte meer, alles was anders dan ik dacht, er was geen waarheid meer, geen stevige bodem waarop mijn bestaan was gebouwd. Ik was helemaal de weg kwijt. En mijn zusjes en mijn ouders ook. Ik was ongelooflijk boos op mijn ouders. Ik voelde me schuldig: misschien was ik niet lief genoeg geweest en waren ze daarom boos geworden op elkaar waardoor ze nu gingen scheiden. Ik maakte heel veel ruzie met mijn moeder.

Als de waarheid tot je is doorgedrongen ontstaat er vaak boosheid. In deze periode ben je meestal moeilijk te benaderen. Onder je woede ligt je pijn.

‘Ik beloof een betere persoon te worden als…’

Dit was een heel dubbel proces. Ik dacht aan de ene kant: ‘Als ik nu maar extra lief doe, komt het allemaal wel weer goed tussen papa en mama’. Aan de andere kant was ik zo boos (en onderliggend verdrietig) dat ik alleen maar ruzie maakte.

In deze fase probeer je te onderhandelen. Je belooft het één te doen als er iets anders tegenover staat. Veelal is de hoop (op herstel) een grote drijfveer.

‘Ik geef het op.’

Het gebeurde echt. Mijn ouders gingen scheiden. Papa ging ergens anders wonen. Wij bleven bij mijn moeder. Eén keer in de veertien dagen gingen we naar papa. Mijn moeder had inmiddels een nieuwe vriend waar ik totaal niet op zat te wachten. Er zat niets anders op dan mijn eigen sprookjesboek met het verhaal over ‘En wij leefden nog lang en gelukkig als gezin…’ te sluiten en de nieuwe werkelijkheid in te stappen als lid van een gescheiden gezin. Ik bleef boos, verdrietig en ruzie maken.

Wanneer je de realiteit begint te accepteren komen gevoelens van verdriet, spijt, angst en onzekerheid naar boven. Vaak dienen ook verliezen uit het verleden zich weer aan. Je bent bijna niet meer te bereiken. Je kan behoefte hebben aan het steeds weer uiten van het verdriet en boosheid. Soms kun je last hebben van een depressie. Dit is vaak een gevolg van ingehouden woede.

Aanvaarding: ‘Ik ga verder met mijn leven’.

Het heeft in mijn beleving lang geduurd, maar op een gegeven moment ontstond er na alle chaos, pijn, verdriet, geruzie en gedoe weer een redelijk stabiele situatie. Twee weken bij mama, een weekend bij papa, weer twee weken bij mama. De wisselingen verliepen steeds rustiger, het geruzie tussen mijn ouders werd minder en ik begon ook de voordelen te zien van het leven bij zowel papa als bij mama. Het betekende voor ons concreet: dubbele cadeaus, dubbele feestdagen en dubbele vakanties en uitjes. Bij mijn vader was het altijd één groot feest waar we alles mochten. We klommen op het dak van het schuurtje, maakten parfum van rozenblaadjes (zat ook wel eens een hondendrol tussen, maar dat mocht de pret niet drukken…). We bakten cakejes, koekjes, taarten en er stond een immer gevulde enorme snoeppot. We speelden eindeloos in de overwoekerde tuin met de buurjongens en de laatste avond aten we altijd zelfgemaakte ‘vierkante aardappeltjes’ met appelmoes.

Bij mijn moeder was meer het ‘gewone’ leven met school, clubjes en kinderfeestjes. Eindeloos spelen met vriendjes en vriendinnetjes. Ons huis was een zoete inval, alles kon en alles mocht. Het was (zo zag ik pas veel later) een huishouden van Jan Steen, maar als kind heb ik dit totaal niet als een probleem ervaren. Je mocht rolschaatsen in de kamer, we klommen uit het raam via een boom (mijn moeder hoorde en zag natuurlijk ‘niets’…) en als er een bal door de ruit vloog, zei ze: ‘Kind, kan gebeuren, ik ga even de glasman bellen.’ Iedereen was altijd welkom om te blijven eten en/of slapen. Huiswerk maakte ik gelukkig zelf, maar daar werd nooit naar gevraagd. Mijn moeder gaf mij altijd het gevoel dat ik zelf wel wist wat goed voor me was.

Als je voldoende tijd en vaak ook enige hulp hebt gehad om door de genoemde fasen te gaan begin je de realiteit te accepteren. Er komt berusting en je kan onthechten, loslaten. Loslaten is niet hetzelfde als vergeten. Het is het verlies eerst volledig doorleven, dan een plaats geven in het leven en weer verder gaan.

Eigenlijk heb ik gewoon twee fantastische ouders. En ja, we hebben het allemaal heel moeilijk gehad met de scheiding. Maar met ons allemaal is het gelukkig goedgekomen. Ik heb ongelooflijk veel geleerd over mezelf, over mijn ouders en over een scheiding. Mijn ouders hebben me altijd het gevoel gegeven dat ik prima in staat was om mijn eigen verantwoordelijkheid te nemen en mijn eigen beslissingen te nemen. Mijn zussen en (half)broer hebben goed contact, met elkaar en met onze ouders. We hebben alle vier ons eigen bedrijf, we reizen graag en zijn erg zelfstandig. We zijn alle vier erg creatief dat zich o.a. uit in de zeer uiteenlopende werk dat we doen: architect (Aafke de Bode van Het Andere Pand), scenarioschrijver en uitvoerende kunsten (Jurrit de Bode), kinder- en opvoedcoach en illustrator (Mielo Pouwer met Makii).

Mijn middelste zus en ik zijn beiden inmiddels zelf moeder van twee prachtige kinderen en zien onze ouders in de rol van opa en oma. Apart en ook weer samen op feestjes en verjaardagen. Want dat gaat al jaren helemaal prima. Gelukkig. We zijn uiteindelijk allemaal van elastiek.

Begeleiding nodig?

IKSTA kindercoaching begeleidt kinderen en ouders na een scheiding. Neem gerust contact met mij op, dan kijken we samen naar wat we hierin voor elkaar kunnen betekenen.

Vond je dit artikel interessant? En denk je dat iemand die je kent dit ook interessant vindt? Dan zou ik het heel fijn vinden als dit artikel door zou sturen. Zo kan ik nog meer kinderen en ouders bereiken. Alvast bedankt!

Pin It on Pinterest

Share This